Op 15 juni jongstleden sloot Alfred Sachs zijn academische loopbaan van meer dan 30 jaar in stijl af. In de grote zaal aan het Zusterplein in Zeist presenteerden enkele prominente sprekers hun visie op onderwijs, onderzoek en patiëntenzorg in de eerste lijn, bespraken nieuwe ideeën, ambities en zienswijzen en beantwoorden vele vragen van de meer dan 120 aanwezigen. De hele middag stond in het teken van de manier waarop Alfred altijd te werk ging en gaat: welke vragen stellen ons werk en onze patiënten ons? waar verbazen we ons over? waar twijfelen we over en welke keuzes moeten we uiteindelijk maken? Deze belangrijke vragen werden door sprekers en publiek telkens in een andere context gesteld en beantwoord.

Als laatste spreker liet Alfred nogmaals zien waarom we hem zo gaan missen. Als de geboren docent die hij is, die al na een minuut zijn uitgeschreven tekst terzijde schoof en zijn toehoorders meenam in zijn betoog, uitnemend sprekend, met humor en aanstekelijk enthousiasme besprak hij de rol die wij als docent, onderzoeker en huisarts moeten nemen voor onze patiënten en onze studenten. En welke rol ook patiënten en studenten op hun beurt hebben om de zorg en de opleiding daarin tot een blijvend succes te maken. De daverende staande ovatie daarna was meer dan verdiend, evenals de Ruut de Melker prijs die hem werd uitgereikt als blijk van verdienste voor de Utrechtse academische huisartsgeneeskunde.